Voor mijn zeventigste verjaardag kreeg ik van mijn kinderen en familie een bijzonder cadeau: geld voor de bouw van een vleugel. Niet zomaar een vleugel. Een witte waarop je ook nog kan spelen. In Thailand zijn dit soort snaarinstrumenten ongeschikt. Ze ontstemmen waar je bij staat. Door het vochtige klimaat roesten de snaren en het mechaniek heeft ook flink te lijden. Onderhoud is peperduur dus werd het een fopvleugel. Een lege "huls waarin ik mijn keyboard kon plaatsen. Na drie timmerfabriekjes bezocht te hebben ontdekte ik dat timmerlui soms te lui zijn om te kijken wat de opdracht voorstelt. Het was al gauw "nee dat kunnen wij niet maken" Toch vond ik er een waar de timmerman enthousiast reageerde. "Dat wil ik wel maken", zei hij. "Ik maak er gelijk twee. Eentje voor u en eentje voor mijn huis". Dat was voor mij het groene licht. Een timmerman met passie. Het moest immers een mooie vleugel worden. Ik had me goed voorbereid. Bedolf de man onder papieren mallen, overgetrokken van een echte vleugel. Foto’s erbij en de hoogtematen. Een week, dan is hij klaar, pochte de baas. Het leek mij erg kort doch geloofwaardig want de "hele fabriek" , een man of vier, stond knikkend en glimlachend om mij heen.

De volgende dag belde de baas al om een extra voorschot. Daarmee was de vleugel half betaald. Inmiddels was een begin gemaakt met de "buik". Na mijn waarschuwing dat ze moesten oppassen de vleugel niet "ondersteboven" af te monteren, bleef ik een paar dagen thuis.

Wie een vleugel wel eens van dichtbij heeft gezien weet dat de lange kant links zit. Die is zo lang omdat de lange bassnaren links zitten. De bocht zit rechts. Ik had ze gewaarschuwd. De vleugel was ruwweg klaar. Mooi gemaakt met de lange kant rechts en de bocht links. Toch omgedraaid. Na een lange discussie en veel sorry’s besloot de timmerbaas het project opnieuw te maken. Het eerste gezichtsverlies. Bij Aziaten heel moeilijk te accepteren. Inmiddels waren er twee weken voorbij en werd de irritatie bij de timmerman en zijn vrouw steeds groter. Dat bleek na het zoveelste telefoontje van de baas. Een echt mafioso die zijn werkplaats en personeel verwaarloosde door elders een internetcafeetje te runnen en in een sportief Hondaatje de blitz te maken. Het vleugeltje was klaar, zo meldde hij.

Wat ik zag was een uit zijn krachten gegroeide puntenslijper. Mooi wit gespoten, dat wel, maar de drie poten zaten als tandenstokers dicht bij elkaar aan de bodem gemonteerd. Als je een duwtje gaf zou het gevaarte zo omkukelen. De harp, waar de pedalen aan vast zitten, zat vlak onder het toetsenbord geschroefd. Alle bijgeleverde mallen en foto’s ten spijt: men had er een rommeltje van gemaakt. Na tussenkomst van een Thaise interieurontwerper beloofde de timmerbaas een en ander te verbeteren. Het reultaat mag er zijn: de kleinste vleugel van de wereld. Hij ziet er prachtig uit en is al te bewonderen geweest op toernee. Bekijk deze foto