Om half acht in de ochtend gaat mijn mobieltje af. De werkster meldt dat ze niet kan komen. Dat is voor mij heel vervelend want de huiskamer, computerkamer en de keuken liggen bezaaid met  haren en vlokken van bezems en de kat.  De dag ervoor had Sayan, mijn hulp en klusjesman, samen met een vriend een rat achterna gezeten. Die was opgejaagd door de kat die hem tot in huis achterna zat.  Ik sloot me op verzoek van het personeel op in mijn slaapkamer. Gejoel en geren en veel misslagen van de bezems. Uiteindelijk vluchtte het beest de tuin van het hotel in. Brrr, een rat in mijn huis. De volgende dag zou Sayan de boel reinigen.
Nauwlijks bekomen van het telefoontje van de werkster gaat de deurbel. Ik kleed me snel aan en voor mij staat de vriend van Sayan. In tranen en bedekt met zwachtels en pleisters. "Motorbike accident, Sayan hospital" stamelt hij.

Twee uur later sta ik naast een bed op de intensive Care van het streekziekenhuis in Chonburi. Tussen rochelende en kermende en zelfs stervende patienten ligt Sayan die inmiddels aan een open sleutelbeenfractuur is geopereerd. Duim gebroken en oorschelp half afgescheurd. De volgende dag besluit ik om Sayan mee naar huis te nemen. Tenslotte heb ik 52 jaar geleden nog een militaire opleiding gewondenverzorger (korporaal jawel) gevolgd. De wonden van Sayan vallen mee maar die van zijn vriend etteren er flink op los. Na twee dagen geneest de boel maar dat is van korte duur. De Thai zijn gek op pulleken. Pukkeltjes en verse bloedkorstjes zijn favoriet. Het helpt niet hen aan het verstand te brengen dat je beter nog wat kan wachten tot de boel er vanzelf afvalt.

De oorzaak was een fles whisky die men na de rattenjacht soldaat had gemaakt. Geen helm op. Gevolg: brommer total loss. Ik geen personeel voor tenminste twee maanden. Waarschuwen heeft geen zin. Een week later komt Sayan alleen op de brommer en voorzichtig sturend naar mijn huis om met een smile op zijn gezicht te vertellen dat het beter gaat.