Ik heb een tik. Van huis uit mee gekregen. Een Horeca-tik. Vrijwel mijn hele familie heeft in de horeca gewerkt of is professioneel service gericht bezig geweest of nog bezig: ik heb een neef die een cateringbedrijf bestiert. De rest van de familie is met pensioen of overleden.

Na twee jaar radiostilte begin ik weer eens mijn blog bij te werken. De oorzaak is Oscar. Of liever gezegd de Oscar bar. Het startpunt van mijn leven in mijn woonland Thailand.

Het was een beetje een obscuur barretje aan de weg naar het strand. Mijn huis stond bijna als belendend perceel in het straatje achter Oscar. Ik speelde daar elk weekeinde piano. Achtergrondmuziek, jazzy en musicals. De serveersters waren gekleed in lange robes. Het geheel had de uitstraling van goedkope chicque. Achter de schermen wa het aanstaande verval van het etablissement duidelijk te merken. De uitbater, een gesjeesde architect, was handig bij het bereiden van tosti's en andere eiergerechten maar verder was het eigenlijk een lounge bar. Er werd voornamelijk gedronken. De grootste verteerder was de eigenaar zelf. Aan het eind van de avond had hij stevast zijn eigen winst opgedronken. De weinige klanten die er kwamen dronken allemaal hetzelfde: veel whiskey soda's en gin tonic. Als er iemand kwam met een "afwijkende bestelling" dan werd het drankje in kwestie discreet ingekocht bij 7-eleven op de hoek.

Vandaag, 5 juli 2011, kreeg ik het deja vue, toen ik de nieuwe Oscar bistro in het Jomtien Complex in Pattaya betrad. Voor slecht 175 baht kun je daar ontbijten/brunchen.

In Thailand strijken veel buitenlanders neer. Meestal vervroegd uitgetredenen, pensionado's, zwaarlijvige desperdo's en vooral broodmagere kettingrokers. Vrijwel uitsluitend mannen die hun second life achter de rug hebben en nu dan eindelijk in het paradijs zijn beland. Met behulp van hun vriendinnetje of vriendje en een advocaat kopen ze een huis om permanent te genieten van het leven. Na enkele weken slaat de verveling toe en wordt gedacht aan een andere invulling van het leven. Met de vorengenoemde hulpkrachten wordt begonnen aan de voorbereidingen die tot een wasserette, gogo-bar of restaurant(-je) kan leiden. Niet gehinderd door enige kennis wordt vaak op de verkeerde plek, of op het verkeerde moment en vooral met het verkeerde personeel zo'n nerinkje opgezet. Na de opening, met veel gasten-vooral kennissen en familie- zie je de dag erna een mooi ingerichte vestiging maar geen klanten. Dat wordt steevast weggewuifd met het excuus dat het laagseizoen is aangebroken en dat men de weg naar het cafe of de bar nog moet vinden.

Het was een spannende tijd, november 2008. Zou ze komen ja of nee?
Al vanaf juli was ik bezig met de organisatie voor de geheime komst van koningin Beatrix naar Pattaya.

Drie gepensioneerde hofdames die hier al jaren wonen hadden zich zorgen gemaakt.Toen ik ze ontmoette spraken zij hun zorgen uit over het verslechterende maatschappelijke klimaat in Nederland. Zij noemden de toenemende agressie, islamofobie en intolerantie binnen de samenleving. Hoe zou dat worden na het aftreden van Beatrix, zo vroegen zij zich af. Was het niet veel beter om de koningin na haar abdicatie een veilige, rustige thuishaven te bieden als ze eenmaal met pensioen was gegaan? Zou het niet fantastisch zijn om hier, te midden van haar geliefde expats landgenoten, te wonen in een riant optrekje in Pattaya? Altijd beter dan eenzaam en alleen op dat kille Drakensteyn waar ze na de zoveelste regenbui in alle eenzaamheid de druppels op de ramen zou kunnen gaan tellen. Het toppunt van eenzaamheid, vonden de drie dames. En zo werd in het diepste geheim een plan gesmeed om Beatrix naar Pattaya te halen.

Tot zover de korte inhoud van een toneelstuk dat in november in premixe8re ging en enthousiast werd ontvangen door de hier wonende expats uit Nederland. Zelfs de ambassadeur, Taco van den Hout, kwam er voor uit Bangkok. Hij genoot van het hilarische spel van de drie actrices, die speciaal waren ingevlogen. Aan het slot kwam Beatrix in een limousine voorrijden en sprak de zaal toe (haar landgenoten) met een gexefmproviseerde troonrede. Toen de majesteit zich persoonlijk tot de ambassadeur richtte gaf deze keurig antwoord met “ja majesteit, nee majesteit”. Het publiek schaterde.

Ik had mijn hele spaargeld in het project gestopt. Alle voorstellingen waren uitverkocht. Van de recette en sponsoring werden de reis -en verblijfskosten betaald.

Wat niemand kon voorzien was de bezetting van het internationale vliegveld bij Bangkok. Een autorit van 12 uur bracht de artiesten naar Changmai waarvandaan ze zonder vertraging naar Nederland vertrokken.
Een geslaagd project waar ik met trots op terug kijk.

Bekijk deze foto

In de buurt waar ik woon staan veel shophouses, soort garageboksen, leeg. Af en toe vestigt er zich een wasserij, of een go-go-bar in. Of een winkeltje met kleding. Meestal al na een paar maanden gaan de luiken van het shophuis dicht en verdwijnt de negotie achter het ijzeren rolluik.

Voor mijn zeventigste verjaardag kreeg ik van mijn kinderen en familie een bijzonder cadeau: geld voor de bouw van een vleugel. Niet zomaar een vleugel. Een witte waarop je ook nog kan spelen. In Thailand zijn dit soort snaarinstrumenten ongeschikt. Ze ontstemmen waar je bij staat. Door het vochtige klimaat roesten de snaren en het mechaniek heeft ook flink te lijden. Onderhoud is peperduur dus werd het een fopvleugel. Een lege "huls waarin ik mijn keyboard kon plaatsen. Na drie timmerfabriekjes bezocht te hebben ontdekte ik dat timmerlui soms te lui zijn om te kijken wat de opdracht voorstelt. Het was al gauw "nee dat kunnen wij niet maken" Toch vond ik er een waar de timmerman enthousiast reageerde. "Dat wil ik wel maken", zei hij. "Ik maak er gelijk twee. Eentje voor u en eentje voor mijn huis". Dat was voor mij het groene licht. Een timmerman met passie. Het moest immers een mooie vleugel worden. Ik had me goed voorbereid. Bedolf de man onder papieren mallen, overgetrokken van een echte vleugel. Foto’s erbij en de hoogtematen. Een week, dan is hij klaar, pochte de baas. Het leek mij erg kort doch geloofwaardig want de "hele fabriek" , een man of vier, stond knikkend en glimlachend om mij heen.

De volgende dag belde de baas al om een extra voorschot. Daarmee was de vleugel half betaald. Inmiddels was een begin gemaakt met de "buik". Na mijn waarschuwing dat ze moesten oppassen de vleugel niet "ondersteboven" af te monteren, bleef ik een paar dagen thuis.

Wie een vleugel wel eens van dichtbij heeft gezien weet dat de lange kant links zit. Die is zo lang omdat de lange bassnaren links zitten. De bocht zit rechts. Ik had ze gewaarschuwd. De vleugel was ruwweg klaar. Mooi gemaakt met de lange kant rechts en de bocht links. Toch omgedraaid. Na een lange discussie en veel sorry’s besloot de timmerbaas het project opnieuw te maken. Het eerste gezichtsverlies. Bij Aziaten heel moeilijk te accepteren. Inmiddels waren er twee weken voorbij en werd de irritatie bij de timmerman en zijn vrouw steeds groter. Dat bleek na het zoveelste telefoontje van de baas. Een echt mafioso die zijn werkplaats en personeel verwaarloosde door elders een internetcafeetje te runnen en in een sportief Hondaatje de blitz te maken. Het vleugeltje was klaar, zo meldde hij.

Wat ik zag was een uit zijn krachten gegroeide puntenslijper. Mooi wit gespoten, dat wel, maar de drie poten zaten als tandenstokers dicht bij elkaar aan de bodem gemonteerd. Als je een duwtje gaf zou het gevaarte zo omkukelen. De harp, waar de pedalen aan vast zitten, zat vlak onder het toetsenbord geschroefd. Alle bijgeleverde mallen en foto’s ten spijt: men had er een rommeltje van gemaakt. Na tussenkomst van een Thaise interieurontwerper beloofde de timmerbaas een en ander te verbeteren. Het reultaat mag er zijn: de kleinste vleugel van de wereld. Hij ziet er prachtig uit en is al te bewonderen geweest op toernee. Bekijk deze foto   

Om half acht in de ochtend gaat mijn mobieltje af. De werkster meldt dat ze niet kan komen. Dat is voor mij heel vervelend want de huiskamer, computerkamer en de keuken liggen bezaaid met  haren en vlokken van bezems en de kat.  De dag ervoor had Sayan, mijn hulp en klusjesman, samen met een vriend een rat achterna gezeten. Die was opgejaagd door de kat die hem tot in huis achterna zat.  Ik sloot me op verzoek van het personeel op in mijn slaapkamer. Gejoel en geren en veel misslagen van de bezems. Uiteindelijk vluchtte het beest de tuin van het hotel in. Brrr, een rat in mijn huis. De volgende dag zou Sayan de boel reinigen.
Nauwlijks bekomen van het telefoontje van de werkster gaat de deurbel. Ik kleed me snel aan en voor mij staat de vriend van Sayan. In tranen en bedekt met zwachtels en pleisters. "Motorbike accident, Sayan hospital" stamelt hij.

Twee uur later sta ik naast een bed op de intensive Care van het streekziekenhuis in Chonburi. Tussen rochelende en kermende en zelfs stervende patienten ligt Sayan die inmiddels aan een open sleutelbeenfractuur is geopereerd. Duim gebroken en oorschelp half afgescheurd. De volgende dag besluit ik om Sayan mee naar huis te nemen. Tenslotte heb ik 52 jaar geleden nog een militaire opleiding gewondenverzorger (korporaal jawel) gevolgd. De wonden van Sayan vallen mee maar die van zijn vriend etteren er flink op los. Na twee dagen geneest de boel maar dat is van korte duur. De Thai zijn gek op pulleken. Pukkeltjes en verse bloedkorstjes zijn favoriet. Het helpt niet hen aan het verstand te brengen dat je beter nog wat kan wachten tot de boel er vanzelf afvalt.

De oorzaak was een fles whisky die men na de rattenjacht soldaat had gemaakt. Geen helm op. Gevolg: brommer total loss. Ik geen personeel voor tenminste twee maanden. Waarschuwen heeft geen zin. Een week later komt Sayan alleen op de brommer en voorzichtig sturend naar mijn huis om met een smile op zijn gezicht te vertellen dat het beter gaat.

Sinds juli werkten we aan een Nederlandse cabaretvoorstelling met als thema "Het leven van Nederlanders in Thailand". Een idee waar ik al jaren mee rondliep. Een moeizaam begin waarin veel vergaderd werd en het theaterwiel vaak opnieuw moest worden uitgevonden. Het is ook lastig om met mensen te werken die zelden een theater van binnen hebben gezien en nooit toneelteksten hadden geschreven. Wel hadden we een "origineel" programma op het oog. Dus geen teksten op bestaande liedjes. Het moest tenminste het niveau van "tussen de schuifdeuren" overstijgen. Dat was mijn eis. Het laatste weekeinde van februari was het zover. Premiere en twee vervolgvoorstellingen. De verwachtingen bij het publeek waren hoog gespannen. Dat bleek wel bij de voorverkoop. We waren al drie weken ervoor uitverkocht. Twee extra voorstellingen zouden nog volgen in maart. Al bij de try out kregen we een staande ovatie. Vooral de liedjes over het leven in Thailand, gepaard aan het ouder worden, sloegen erg aan. Moet zeggen dat ik ook wel trots was op de composities. Kroon op het werk was het bezoek van de Nederlandse ambassadeur en zijn vrouw. Dat werd door ons hogelijk gewaardeerd. Er was gevraagd om de voorstelling in Bangkok te houden maar dat heb ik meteen geweigerd. Immers de intieme sfeer van mijn huiskamer getransformeerd in een theatertje kon op de ambassade niet verwezenlijkt worden. De hele ambiance nabouwen van bordeauxrode stoeltjes, tafeltjes en muren zou in het strakke ambassadege

Het programma bestond uit een bonte verzameling van liedjes en sketches over het leven van Nederlanders in Thailand. De titel dekte geheel de lading: "In Thais en Vree". Monologen over aidsvoorlichting aan het strand, een lied van een moeder in Chang Mai die zich afvraagt wat haar dochter van zestien in Bangkok moet. "Ze zwemt met John en danst met Piet, maar wat ze doet, dat weet moeder niet."  Of over mannen van zestig die denken dat hun pas veroverde vriendin ook echt van hen houden. En als dat niet het geval is dan kijken ze bij het dansen over de schouder naar een ander voor de nacht. Een monoloog waarin een vrouw zich geheel overgeeft aan de cosmetische industrie en alle rimpels en verzakkinkjes laat wegsnijden waarna ze als een zombie helemaal in het verband bezoek krijgt van haar man, die haar niet herkent. Voor het publiek ook heel herkenbare zaken en de spelers deden enthousiast hun best. De organisatie had ik uitbesteed aan twee vrienden die dat voortreffelijk hebben gedaan. Ik had twee politieagenten prive ingehuurd om te voorkomen dat mijn dronken buurman de zaak zou verstoren. Hij kreeg opdracht om tijdens de voorstelling zelfs zijn auto niet voor zijn huis te zetten. Dat heeft bij hem kwaad bloed gezet. Het daarop volgende weekeinde hadden we twee ingelaste voorstellingen. Tot de nok toe uitverkocht. Nu geen agenten. Dat werd me te duur. De eerste avond verliep ongestoord. Bij de tweede werd tijdens een nummer over een parkeerwachter op de deur gebonkt en "fuck you!!!" geroepen. Iedereen op het toneel was uit zijn concentratie. Na afloop bleek dat het publiek dacht dat het erbij hoorde. De acteur blies op een fluitje en moet dan wegspringen op het geluid van gierende banden. Op dat moment deed zich het klopincident voor. Achteraf lagguh, dat wel.

Na deze geslaagde serie nu weer rust en oefenen voor de schnabbel in het chicque Manhattans restaurant waar ik drie dagen de pianist vervang. Leuke uitdaging en verder gewoon weer de routine van elkje week dinsdag: het dameskoor. Music is still in the air.

Het Nederlandse cabaret waaraan al sinds juli wordt gewerkt krijgt nu aardig vorm. Sinds kort repeteren we kleine scenes en liedjes. Op een ochtend komen de spelers en schrijvers opgewonden binnen. "Ben wat is er aan de hand? Allemaal politie in je straat"  Ik naar buiten. Het straatje van nauwelijks zes meter breed en 50 lang is gevuld met politiewagens. Een inval met honden. De man die er met zijn vriendinnetje woont is inmiddels afgevoerd naar het politiebureau. Aardige vent. Engelsman. Eind dertiger. Groette altijd vriendelijk. "Hi Ben hoyadoing" Sportief, beetje ordinaire bodybuilder. Maar daar lopen er hier zoveel van rond. Hij jogde elke dag, had een eenvoudige 4-wheeler en een brommer. Het was me wel opgevallen dat hij de laatste maanden veel bezoek kreeg van kaalhoofdige, opgepompte Hells Angels-achtige, types. Allemaal op motoren. Mannen die hun te korte genitalien compenseren door op een Harley Davidson rond te rijden. De "kijk-mij-eens" cultuur die in Thailand niet weg te denken is.

De volgende dag las ik in de plaatselijke krant dat hij niet alleen dealer was maar ook achter in zijn huis een XTC-laboratorium had. Hij bleek 50 jaar oud te zijn en werd al twee maanden vanuit het hotel tegenover mij geobserveerd. Zijn jongere uitstraling was te danken aan spul waarmee hij zich liet injecteren. Thailand gaat niet zachtzinnig om met dit soort criminelen. In zijn cel wacht hij nog op een injectie: een dodelijke, want die kans is groot.

Het Mercy Center is een liefdadigheidsinstelling in en om Pattaya. Het zorgt voor de misdeelden, daklozen en andere stumpers. In het bijzonder de kinderen uit de "slums" en hun familie. Ik was gevraagd om een concert voor te bereiden dat als thema had "Devine Inspiration", Goddelijke inspiratie dus. Het centrum wordt geleid door een Angelsaksische katholieke priester, pastoor Fred en zijn vrouw Diana. Hoofdsponsor was het Bangkok International Hospitaal, het ziekenhuis waar ik als patient kind aan huis ben. De zaal met 300 stoelen werd gratis beschikbaar gesteld. Het concert bleek moeilijk te programmeren. Iemand had bedacht dat de vele Filippijnse orkestjes (uit hotels en nachtclubs) wel zouden opdraven. Dat wilden ze ook wel maar het repertoire was allebehalve "devine". Veel te "poppy" of uitgekauwde jazz-standards met een hoog "I love you"-gehalte. Het heeft maanden geduurd voor men een aantal fatsoenlijk zingende en spelende muzikanten bij elkaar had die ook nog een lied konden brengen dat binnen het thema paste. Hoewel ik niet verantwoordelijk was bleek de organisatie erg te steunen op mijn ervaring en kennis van zaken. Dus avonden clubs afreizen en luisteren naar zangers M/V. Vrijwel iedereen zong met begeleiding van de laptop. Muziek vanuit de computer. Niet echt mijn stiel. Bovendien had men mij flink opgehemeld. Dit is "Ben de pianist". Zangeressen wilden met mij op de foto, vroegen om zangles. Kortom een beetje verlegen werd ik er wel van. En ik had zorgen. Hoe zou mijn koor van 12 dames klinken in die grote zaal?

De avond werd gelukkig een groot succes. Vooral het live optreden van zangers en zangeressen met "Ben de pianist" werd zeer goed ontvangen. "Mijn" koor steeg boven zichzelf uit bij het zingen van de gospel "Sometimes I feel like a Motherless Child". Een heel gevaarlijk tweestemmig nummer. De dames bleken die avond goddelijk geinspireerd. En ik? Ja, ik sta maar een beetje te zwaaien en als het goed klinkt steek ik af en toe de duim op zodat de dames weten dat ik tevreden ben. Was natuurlijk blij met de vele complimenten na afloop en dat verzacht de "kater" van het afbreken en alleen naar huis gaan in een vrachtwagentje met piano en apparatuur.

Een pijnlijk plekje was het. Op mijn rechterbil ontwikkelde zich een soort steenpuist. Zweertjes, hoe klein ook, genezen hier etterend langzaam. In dit klimaat loop je snel een infectie op. Dus "even" naar de dokter voor een zalfje. Thailand kent geen huisartsenpost. Je moet altijd naar het ziekenhuis. Ik ben daar zo langzamerhand kind aan huis. Men had net een "wondverzorgingscentrum" geopend. Bij de balie hoor ik luide klassieke muziek uit een van de behandel-kamers: Shostakowitz. De verpleegster brengt mij naar die kamer en de Thaise arts zet schielijk de muziek wat zachter. Voordat de bil wordt bekeken maak ik hem een compliment over zijn Westerse muzieksmaak. Hij glimlacht en wijst naar de onderzoeks-tafel. Met de verpleegster wordt het zitvlak aandachtig bestu-deerd. Shostakowitz dreunt maar door. Ik begrijp dat de steen-puist ongeveer de omvang heeft van de "zweer op het witte doek" uit Wim Sonneveld’s bekende conference. Voor ik het goed en wel besef wordt in mijn bil geprikt en gesneden. Mijn pijnkreten worden overstemd door de symfonie en ik kan nauwelijks horen wat de arts allemaal aan mij vraagt. Als reactie op mijn gekerm en tranen van pijn slaat de zuster wat ongevoelige klopjes op mijn arm. Muziek bij de tandarts mag misschien helpen maar hier niet. Medicijnen niet nodig, zei de dokter. Na twee weken dagelijks zitten in een soort plastic fruitschaal met lauw water en een beetje betadine is de wond genezen. Mooie muziek, Shostakowitz.

Al drie jaar worden de bewoners en huiseigenaren van mijn straatje gepest door het hotel aan de overkant. Het ene jaar vraagt de directie 650 euro voor het recht van overpad. Het andere jaar worden borden geplaatst in Thai schrift waarop wordt aangekondigd dat er niet meer mag worden geparkeerd wegens bouwwerkzaam-heden. Vier van de vijf eigenaren procederen nu al een jaar tegen het hotel om van dit soort intimidatie af te komen. De oorzaak is een foutje van een ambtenaar bij het kadaster die dertig jaar geleden vergat ons straatje op het bestemmingsplan in te tekenen. De steeds wisselende eigenaren van het hotel dat al vier keer failliet ging, probeerden steeds weer hun "gram" te halen. Op 14 november worden de laatste twee uitspraken van in totaal drie rechtzaken verwacht. De eerste is door de voorzieningenrechter aangehouden om partijen een deal te laten sluiten. Mijn mooie (destijds clandestien geplaatste toegangshek en potplanten zijn al weggehaald. Een eveneens clandestiene carport in de straat wordt binnenkort afgebroken. Ook mijn neonbord "Ben’s" moet verdwijnen. Het gevolg is wel dat nu iedereen kan doorlopen naar mijn huis. En ja hoor, afgelopen zondag werd mijn fiets gestolen. Erg Amsterdams eigenlijk. Iedereen vraagt zich af waarom het hotel deze actie op touw heeft gezet. Ik heb me laten vertellen dat het een vorm van jaloezie is. Die buitenlanders doen maar. Door mijn muzikale activiteiten heb ik de verdenking op mij geladen dat ik elke week parties geef. Elke dinsdagmiddag van twee tot vier repeteert het koor bij mij. Elke dinsdagmiddag gaan er zo’n twaalf dames bij mij naar binnen en na twee uur verlaten ze, soms nazingend, het huis. En nu maar hopen dat de Thai niet denken dat er onzedelijkheden achter die glazen pui plaatsvinden…..